Zasady formalne przy pisaniu pracy licencjackiej

5/5 - (5 votes)

Zasady formalne przy pisaniu pracy licencjackiej mogą się różnić w zależności od uczelni, ale niektóre z najczęstszych zasad to:

  1. Format: praca licencjacka powinna być napisana zgodnie z określonym formatem, np. czcionka, rozmiar, odstępy, marginesy itp.
  2. Struktura: praca powinna mieć jasną i logiczną strukturę, zawierającą wstęp, główną część, wnioski i bibliografię.
  3. Treść: praca powinna być oryginalna i zawierać wyniki własnych badań lub analizy, powinna też być zgodna z obowiązującymi standardami naukowymi i zawierać odpowiednie cytowania i przypisy.
  4. Długość: praca powinna być wystarczająco długa, aby pokryć wszystkie wymagane zagadnienia, ale też nie powinna być zbyt długa ani zbyt krótka.
  5. Poprawność językowa: praca powinna być napisana poprawnie językowo i stylistycznie, bez błędów gramatycznych i ortograficznych.
  6. Termin oddania: praca powinna być dostarczona w ustalonym terminie.
  7. Oryginalność: praca powinna być oryginalna i nie może być plagiatem.

Te zasady są jedynie wytycznymi i konkretne wymagania dla danej pracy licencjackiej można uzyskać u nauczyciela lub opiekuna naukowego. Ważne jest, aby dokładnie zrozumieć wymagania i przestrzegać ich, aby uniknąć problemów związanych z oceną i akceptacją pracy.

A jak to wygląda w jednej z przykładowych uczelni zobaczyć możecie poniżej:

  1. Pracę licencjacką wykonuje Student pod kierunkiem Promotora wybranego spośród wskazanych dla danej specjalności studiów przez Rektora Pracowników dydaktycznych Uczelni. Wybór Promotora pracy dyplomowej Studenta następuje w okresie pierwszych trzech miesięcy przedostatniego semestru studiów. W przypadku proc, których temat ma charakter interdyscyplinarny Dyrektor właściwego Instytutu wyznacza promotora, którego zadaniem jest pomoc Studentowi w realizacji części pracy nie mieszczącej się w podstawowej dyscyplinie pracy licencjackiej.
  2. Pracę licencjacką w uczelni Student przygotowuje indywidualnie i samodzielnie, korzystając w tym celu z zajęć przedmiotu „Seminarium dyplomowe” oraz indywidualnych konsultacji z Promotorem, ewentualnym promotorem oraz innymi, kompetentnymi w określonych dziedzinach, Pracownikami dydaktycznymi Uczelni.
  3. Warunkiem uzyskania zaliczenia przedmiotu „Seminarium dyplomowe” na przedostatnim semestrze studiów jest złożenie Promotorowi planu pracy i uzyskanie jego zatwierdzenia oraz uzgodnienie z Promotorem tematu pracy dyplomowej, a także zatwierdzenie go przez Dyrektora włosowego Instytutu Uczelni w terminie do dnia zakończenia zajęć dydaktycznych piątego semestru studiów.
  4. Seminarium dyplomowe ma status zajęć ćwiczeniowych, jego zaliczenie odbywa się no ocenę. Uzyskanie oceny zaliczeniowej z tego przedmiotu, niezależnie od szczegółowych wymagań merytorycznych określonych przez osobę prowadzącą te zajęcia, wymogą uzyskania 70-procentowej frekwencji na zajęciach w każdym z semestrów.
  5. Student składa w sekretariacie Uczelni dwa egzemplarze pracy dyplomowej, nie później niż do dnia zakończenia zajęć dydaktycznych w ostatnim semestrze studiów. No pisemny wniosek Studenta, pozytywnie zaopiniowany przez Promotora, Dyrektor Instytutu może przedłużyć ten termin do końca sesji egzaminacyjnej ostatniego semestru studiów. Złożenie pracy dyplomowej jest warunkiem uzyskania zaliczenia przedmiotu .Seminarium dyplomowe” na ostatnim semestrze studiów.
  6. Złożoną pracę dyplomową oceniają Promotor oraz Recenzent powołany przez Dyrektora Instytutu. W przypadku zaistnienia znacznej rozbieżności ocen, w szczególności w przypadku wystawienia ocen pozytywnej I negatywnej. Dyrektor Instytutu powołuje drugiego Recenzenta i po zapoznaniu się z uzasadnieniem ocen wystawionych przez Promotora i Recenzentów dokonuje ostatecznej oceny pracy licencjackiej.
  7. Do egzaminu dyplomowego może zostać dopuszczony student, który uzyskał oceny pozytywne zaliczeń wszystkich zajęć realizowanych w formie ćwiczeń, złożył z ocenami pozytywnymi egzaminy wszystkich przedmiotów realizowanych w formie wykładów, zrealizował i uzyskał oceny pozytywne praktyk zawodowych w wymaganym wymiarze, otrzymał pozytywne oceny pracy dyplomowej, uregulował wszystkie zobowiązania finansowe no rzecz Uczelni oraz zwrócił wszystkie wypożyczone z biblioteki pozycje.
  8. Celem egzaminu dyplomowego jest ocena znajomości tematyki, będącej przedmiotem pracy dyplomowej oraz wiedzy i umiejętności z zakresu specjalności zawodowej. Egzamin dyplomowy jest egzaminem ustnym i jest prowadzony przed komisją egzaminacyjną. Wynik egzaminu dyplomowego ogłaszany jest ustnie w dniu egzaminu.

Temat i tytuł pracy licencjackiej

5/5 - (5 votes)

Temat pracy licencjackiej określa planowany zakres problemowy oraz granicę treści.

Temat i tytuł pracy licencjackiej powinny być wybrane tak, aby odpowiadać zainteresowaniom i specjalizacji studenta oraz odpowiadać wymaganiom programu nauczania. Temat powinien być wystarczająco szczegółowy, aby można było go pogłębić i opracować w ramach jednej pracy, ale też wystarczająco ogólny, aby można było w nim zawrzeć wiele istotnych kwestii. Tytuł powinien być zwięzły i jasny, aby odzwierciedlać zawartość pracy.

Ważne jest, aby dokładnie przemyśleć i omówić temat i tytuł pracy z opiekunem naukowym, aby upewnić się, że są one odpowiednie i zgodne z wymaganiami. W przypadku wątpliwości, warto skonsultować się z bibliotekarzem lub innym specjalistą, który może pomóc w doborze i uzyskaniu odpowiedniej literatury.

Tytuł pracy powinien być zwarty i komunikatywny. Jest deklaracją konkretnej leży, szczegółowego pola wysiłku intelektualnego Studenta, nazwy opracowania lub wdrożenia. Tytuł jest ustalany wspólnie przez Promotora i Studenta. Tytuł pracy musi mieście się w ramach zatwierdzonego przez Dyrektora właściwego Instytutu tematu pracy licencjackiej. Tytuł pracy powinien brzmieć komunikatywnie i być możliwie krótki. Merytoryczna poprawność tytułu pracy potęgo no zawarciu w nim istoty analizowanego problemu. Tytuł sugeruje co jest sednem problemu, co stanowi jego peryferie, a co jest poza tematem. Jeżeli w pracy autor skupił się na analizie przypadku konkretnej organizacji, powinno to być uwidocznione przez dodanie podtytułu np. „na przykładzie firmy X”.

Temat pracy magisterskiej może pochodzić zarówno z praktyki, jak i z tematu pracy licencjackiej. Jednak jej rozwój wymaga odmiennej wiedzy i odmiennych metod opracowywania informacji empirycznej.

Plan pracy musi być zatwierdzony przez promotora.

Niedopuszczalne jest uzgadnianie z nim tylko tematu i tytułu pracy, a następnie przedłożenie gotowego opracowania. Organizator bierze na siebie odpowiedzialność za daną pracę, w szczególności za jej koncepcję, która nie może naruszać podstawowych wymogów formalnych. Do pewnego stopnia tytuł i plan pracy są wizytówką sponsora projektu. Przez resztę pracy zwykle nie ma tak dużego wpływu jak na te dwa elementy.

Wybór tematu i tytułu pracy licencjackiej jest jednym z pierwszych, a zarazem najważniejszych etapów przygotowania pracy dyplomowej. Od tej decyzji zależy późniejszy kierunek poszukiwania literatury, sposób sformułowania problemu badawczego, dobór metod oraz konstrukcja poszczególnych rozdziałów. Zbyt pochopnie wybrany temat może powodować trudności przez cały okres pisania pracy, natomiast dobrze przemyślany pozwala znacznie łatwiej uporządkować materiał i zaplanować kolejne działania. Dlatego warto poświęcić temu etapowi więcej czasu i nie traktować go jedynie jako formalności koniecznej do rozpoczęcia seminarium.

Dobry temat powinien przede wszystkim odpowiadać zainteresowaniom studenta. Pisanie pracy licencjackiej trwa zwykle wiele miesięcy, dlatego trudno będzie utrzymać motywację do systematycznej pracy nad zagadnieniem, które od początku wydaje się mało interesujące. Nie oznacza to jednak, że należy kierować się wyłącznie osobistymi preferencjami. Temat musi mieścić się w zakresie studiowanego kierunku, odpowiadać profilowi seminarium oraz pozwalać na osiągnięcie efektów wymaganych od pracy licencjackiej. Powinien również być możliwy do opracowania przy wykorzystaniu wiedzy i metod dostępnych studentowi na tym poziomie kształcenia.

Przy wyborze tematu warto rozpocząć od szerokiego obszaru zainteresowań, a następnie stopniowo go zawężać. Student zarządzania może na przykład interesować się motywowaniem pracowników. Jest to jednak obszar zbyt szeroki, aby sam w sobie stanowił dobrze określony temat pracy. Można go zawęzić do motywowania pracowników określonej grupy zawodowej, znaczenia wybranych instrumentów motywacyjnych albo analizy systemu motywacyjnego w konkretnym przedsiębiorstwie. Kolejne doprecyzowanie może dotyczyć miejsca, okresu badawczego albo określonego aspektu motywowania.

Podobnie można postępować w przypadku innych kierunków. Zagadnienie „bezrobocie” jest zdecydowanie zbyt szerokie, natomiast „Bezrobocie osób młodych w województwie mazowieckim w latach 2020–2025” znacznie wyraźniej określa przedmiot analizy. Temat „Marketing internetowy” można zastąpić bardziej konkretnym: „Wykorzystanie mediów społecznościowych w promocji małych przedsiębiorstw”. Jeszcze bardziej szczegółowe ujęcie może natomiast wskazywać konkretną branżę lub grupę przedsiębiorstw. Taki sposób stopniowego zawężania tematu jest zwykle bezpieczniejszy niż próba wymyślenia gotowego tytułu od razu.

Jednym z najczęstszych problemów jest wybór tematu zbyt szerokiego. Tytuły w rodzaju „Zarządzanie przedsiębiorstwem”, „System podatkowy w Polsce”, „Rozwój turystyki” czy „Bankowość w Polsce” obejmują zagadnienia, którym można poświęcić całe książki, a nie kilkudziesięciostronicową pracę licencjacką. Student przygotowujący tak szerokie opracowanie jest zmuszony omawiać poszczególne kwestie bardzo powierzchownie. W rezultacie praca przypomina ogólny podręcznik lub zestaw podstawowych wiadomości, zamiast stanowić analizę wybranego problemu.

Przeciwieństwem jest temat nadmiernie wąski. W takim przypadku student może szybko wyczerpać dostępny materiał i mieć trudności z przygotowaniem pełnowartościowej pracy. Jeżeli zagadnienie dotyczy bardzo szczegółowego problemu występującego tylko w jednej niewielkiej organizacji, może brakować zarówno literatury, jak i danych pozwalających na przeprowadzenie sensownej analizy. Dlatego przy wyborze tematu należy szukać równowagi pomiędzy precyzją a odpowiednią pojemnością problemową.

Ogromne znaczenie ma dostępność źródeł. Temat może brzmieć interesująco, ale przed jego zatwierdzeniem trzeba sprawdzić, czy istnieje odpowiednia literatura. Warto przejrzeć katalogi biblioteczne, czasopisma naukowe, monografie, raporty oraz inne materiały związane z planowanym zagadnieniem. Już wstępna kwerenda pozwala stwierdzić, czy istnieją podstawy teoretyczne umożliwiające napisanie pierwszych rozdziałów. Brak odpowiednich źródeł może oznaczać konieczność zmiany lub poszerzenia tematu.

W przypadku prac empirycznych równie ważny jest dostęp do materiału badawczego. Jeżeli student zamierza analizować funkcjonowanie konkretnego przedsiębiorstwa, powinien upewnić się, czy będzie mógł uzyskać potrzebne informacje. Niektóre firmy nie udostępniają danych finansowych, informacji kadrowych albo dokumentacji dotyczącej procesów wewnętrznych. Podobnie przed zaplanowaniem ankiety w określonej organizacji warto sprawdzić, czy istnieje realna możliwość dotarcia do odpowiedniej liczby respondentów.

Tytuł powinien możliwie wiernie odpowiadać temu, co rzeczywiście znajdzie się w pracy. Nie powinien obiecywać znacznie szerszej analizy, niż autor jest w stanie przeprowadzić. Jeżeli w tytule pojawia się określenie „w Polsce”, czytelnik może oczekiwać materiału odnoszącego się do całego kraju. Jeśli badanie obejmuje jedynie jedno przedsiębiorstwo albo niewielką grupę osób, warto wyraźnie wskazać to w tytule lub podtytule. Pozwala to uniknąć rozbieżności pomiędzy deklarowanym zakresem a rzeczywistą zawartością opracowania.

Bardzo często tytuły prac przyjmują konstrukcję składającą się z dwóch części. Pierwsza wskazuje główne zagadnienie, druga natomiast doprecyzowuje zakres badania. Przykładowo: „Motywowanie pracowników jako instrument zarządzania na przykładzie przedsiębiorstwa X”, „Ocena sytuacji finansowej przedsiębiorstwa na przykładzie spółki X” albo „Media społecznościowe jako narzędzie promocji na przykładzie wybranych przedsiębiorstw branży turystycznej”. Tego typu konstrukcja jest czytelna, ponieważ od razu informuje zarówno o problematyce, jak i o obszarze empirycznym.

Nie zawsze jednak trzeba stosować zwrot „na przykładzie”. Jeżeli tytuł można sformułować naturalniej i krócej, warto z tego skorzystać. Zamiast „Analiza systemu motywacyjnego na przykładzie firmy X” można użyć tytułu „System motywowania pracowników w firmie X”. Obie wersje mogą być prawidłowe, a wybór zależy od charakteru pracy oraz wymagań promotora. Najważniejsze jest, aby tytuł jednoznacznie wskazywał przedmiot opracowania.

Należy również unikać tytułów przesadnie rozbudowanych. Student czasem próbuje umieścić w tytule niemal cały zakres pracy, wymieniając kilka zagadnień, grup badanych, okres analizy i dodatkowe zmienne. W efekcie powstaje zdanie zajmujące kilka wierszy i trudne do zapamiętania. Tytuł powinien być wystarczająco precyzyjny, ale nie musi odtwarzać całego spisu treści. Szczegółowy zakres można później określić we wstępie.

Z drugiej strony nie warto dążyć do skracania tytułu za wszelką cenę. Tytuł składający się z dwóch lub trzech ogólnych słów często nie informuje, czego dokładnie dotyczy opracowanie. „Motywacja pracowników” nie wskazuje ani rodzaju analizowanego problemu, ani badanego środowiska. „Wpływ systemu motywacyjnego na zaangażowanie pracowników przedsiębiorstwa X” daje natomiast znacznie lepsze wyobrażenie o zawartości pracy.

Dobrze jest unikać również tytułów o charakterze publicystycznym. Praca licencjacka nie jest artykułem prasowym, dlatego chwytliwe hasła, gry słowne czy pytania mające przede wszystkim zainteresować czytelnika nie zawsze będą odpowiednie. Tytuł powinien mieć charakter informacyjny i naukowy. Nie musi brzmieć efektownie, ale powinien jasno określać badane zagadnienie.

Przy formułowaniu tytułu należy zwrócić uwagę na znaczenie używanych pojęć. Każde słowo może wpływać na zakres pracy. Określenia takie jak „wpływ”, „uwarunkowania”, „znaczenie”, „efektywność”, „ocena” czy „analiza” sugerują określony sposób prowadzenia badań. Tytuł „Wpływ pracy zdalnej na efektywność pracowników” zobowiązuje autora do zbadania zależności pomiędzy tymi zjawiskami. Jeżeli przeprowadzone badanie pozwala jedynie poznać opinie pracowników na temat pracy zdalnej, lepszym rozwiązaniem może być tytuł „Ocena pracy zdalnej przez pracowników przedsiębiorstwa X”.

Szczególnie ostrożnie należy używać w tytule słowa „wpływ”. Stwierdzenie wpływu jednego zjawiska na drugie wymaga odpowiednio zaprojektowanych badań i nie zawsze jest możliwe na podstawie prostego kwestionariusza ankiety. Często student może ustalić, że dwa zjawiska są ze sobą związane albo że respondenci dostrzegają między nimi zależność, ale nie jest to jeszcze jednoznaczny dowód wpływu przyczynowego. Tytuł powinien więc odpowiadać temu, co rzeczywiście można wykazać za pomocą zastosowanych metod.

Podobnej uwagi wymaga określenie „efektywność”. Jeśli temat mówi o „efektywności reklamy internetowej”, autor musi określić, w jaki sposób efektywność będzie mierzona. Może chodzić o wzrost sprzedaży, liczbę pozyskanych klientów, rozpoznawalność marki albo inne wskaźniki. Jeżeli student nie dysponuje danymi umożliwiającymi taką ocenę, tytuł może okazać się zbyt ambitny w stosunku do możliwości badawczych.

Tytuł powinien pozostawać w ścisłym związku z celem pracy. Jeżeli celem jest zbadanie zależności pomiędzy satysfakcją zawodową a zaangażowaniem pracowników, powinno to znaleźć odbicie w tytule. Jeżeli natomiast praca ma przede wszystkim scharakteryzować system zarządzania jakością w konkretnym przedsiębiorstwie, tytuł nie powinien sugerować prowadzenia badań nad jego skutecznością, jeśli takie badania nie zostały zaplanowane.

Podobna zgodność powinna występować pomiędzy tytułem a problemem badawczym. Tytuł wskazuje ogólny obszar analizy, natomiast problem badawczy precyzuje pytanie, na które autor będzie szukał odpowiedzi. Jeżeli oba elementy dotyczą różnych zagadnień, praca szybko staje się niespójna. Warto więc po sformułowaniu problemu badawczego ponownie spojrzeć na tytuł i sprawdzić, czy nadal właściwie oddaje kierunek badań.

Nie należy również przywiązywać się bezwzględnie do pierwszej wersji tytułu. W początkowej fazie pracy ma on często charakter roboczy. W miarę poznawania literatury i zbierania materiału może się okazać, że właściwe będzie jego doprecyzowanie. Czasami zmienia się zakres terytorialny badań, grupa respondentów albo okres analizy. Jeśli zasadnicza koncepcja pozostaje ta sama, odpowiednia korekta tytułu może sprawić, że będzie on lepiej odpowiadał rzeczywistej zawartości pracy.

Zmiana tytułu powinna jednak odbywać się w porozumieniu z promotorem. Na wielu uczelniach temat pracy jest zatwierdzany według określonej procedury i późniejsza modyfikacja może wymagać formalnej zgody. Nie warto więc samodzielnie wprowadzać zmian dopiero podczas przygotowywania ostatecznej wersji dokumentu. Wszelkie istotne modyfikacje najlepiej konsultować odpowiednio wcześniej.

Przy wyborze tematu pomocne może być przeglądanie wcześniejszych prac dyplomowych, jednak nie po to, aby kopiować ich tytuły i koncepcje. Takie materiały pokazują przede wszystkim, jak szeroko ujmowano określone zagadnienia i jakie rodzaje badań przeprowadzali inni studenci. Mogą stanowić inspirację do stworzenia własnego tematu, zwłaszcza jeśli student zastanawia się, w jaki sposób zawęzić ogólny obszar zainteresowań.

Nie ma nic niewłaściwego w tym, że podobne tematy były już wcześniej opracowywane. W większości popularnych dziedzin trudno znaleźć zagadnienie, którego nikt wcześniej nie poruszał. Oryginalność pracy licencjackiej nie musi oznaczać odkrycia całkowicie nowego obszaru wiedzy. Może wynikać z analizy innej organizacji, zastosowania aktualnych danych, zbadania nowej grupy respondentów, porównania dwóch podmiotów albo spojrzenia na znany problem z odmiennej perspektywy.

Warto także uważać na tematy związane z chwilowo popularnymi zagadnieniami. Ich aktualność może być zaletą, ale trzeba sprawdzić, czy powstało już wystarczająco dużo wartościowych źródeł naukowych. Bardzo nowe zjawisko może być szeroko komentowane w mediach, a jednocześnie słabo opisane w literaturze akademickiej. W takiej sytuacji student może mieć problem z przygotowaniem odpowiednio solidnej części teoretycznej.

Dobry temat powinien odpowiadać także możliwościom czasowym autora. Praca licencjacka ma określony termin oddania, dlatego nie należy planować badań, których przeprowadzenie wymaga wielu miesięcy obserwacji albo dostępu do danych możliwych do uzyskania dopiero po długim czasie. Temat powinien być ambitny, ale jednocześnie realistyczny. Jedną z cech dobrej koncepcji pracy jest możliwość jej wykonania przy wykorzystaniu środków, czasu i danych dostępnych studentowi.

Przed ostatecznym zatwierdzeniem tytułu warto wykonać prosty test. Student powinien spróbować w kilku zdaniach wyjaśnić, o czym będzie jego praca, jaki problem chce zbadać, na jakim materiale zamierza się oprzeć i jakie badania planuje przeprowadzić. Jeżeli jest w stanie zrobić to jasno i konkretnie, istnieje duże prawdopodobieństwo, że temat został właściwie zawężony. Jeśli natomiast odpowiedź pozostaje bardzo ogólna, prawdopodobnie potrzebne jest dalsze doprecyzowanie.

Równie użyteczne jest przygotowanie wstępnego spisu treści. Jeżeli dla wybranego tematu bez większych trudności można zaplanować dwa lub trzy logicznie powiązane rozdziały, jest to dobry znak. Jeżeli natomiast poszczególne części dotyczą zupełnie różnych zagadnień i trudno znaleźć między nimi wspólną linię, problem może tkwić właśnie w niewłaściwie określonym temacie. Temat, tytuł i plan pracy powinny się wzajemnie uzupełniać.

Ostatecznie nie chodzi więc o znalezienie tytułu, który będzie brzmiał najbardziej naukowo, lecz o wybranie zagadnienia możliwego do rzetelnego opracowania. Dobry tytuł jasno informuje, czego dotyczy praca, a jednocześnie nie ogranicza autora bardziej, niż jest to potrzebne. Dobry temat daje natomiast możliwość wykorzystania literatury, przeprowadzenia własnej analizy oraz sformułowania wniosków. Im staranniej zostaną przemyślane te elementy na początku, tym łatwiejsze będzie późniejsze przygotowanie całej pracy licencjackiej.

Praca z literaturą

5/5 - (4 votes)

W doborze literatury problemu należy dążyć do spełnienia wymogu, by była to literatura aktualna, najnowsza. Wykorzystanie literatury i źródeł powinno mieście się w proporcjach: książki 50-60%, prasa (branżowa i specjalistyczna) 30-40% i źródła elektroniczne 10-20%. Należy unikać pisania obszernych fragmentów pracy wyłącznie na podstawie jednego źródła. Autor pracy licencjackiej powinien wykazać się umiejętnością toczenia informacji pochodzących z różnorodnych źródeł. Warto wykorzystać następujące sugestie:

  • Należy zdecydowanie preferować monografie i artykuły specjalistyczne, unikać publikacji prasowych, nie zweryfikowanych pozycji internetowych oraz encyklopedii i słowników.
  • Podręczniki należy wykorzystywać tylko w razie konieczności.
  • Należy zwracać uwagę na wydawcę i wybierać pozycje wydawców znanych, np. PWE, PWN, Poltext, Oficyna Ekonomiczna, a także różnych wydawnictw uczelnianych: SGH, Akademii Ekonomicznych w Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie, Katowicach, itp.
  • Spośród czasopism należy preferować znane i o odpowiedniej tradycji.
  • Spośród dostępnych źródeł należy wybierać pozycje autorów uznanych, autorytetów w danej dziedzinie.
  • Cenną kopalnią informacji  są różnego  rodzaju  materiały pokonferencyjne, choć i tu należy zachować ostrożność, ponieważ bok referatów znanych specjalistów występują pierwsze próby zupełnie młodych naukowców, często ubogie merytorycznie lub metodycznie.

Przy studiowaniu literatury należy robić notatki.

Sam sposób robienia notatek nie jest sprawą banalną. Wiadomo przecież, że uczniowie korzystający z książek bibliotecznych nie mają ich pod ręką podczas pisania pracy. Dlatego notatki muszą być przygotowane w taki sposób, aby zawarte w nich dane były wystarczające iw pełni wiarygodne. Jednocześnie notatki muszą być ekonomiczne, aby były łatwiejsze w obsłudze. Należy dodać, że nawet jeśli masz własne książki, musisz robić notatki. Dzieje się tak, ponieważ rejestrowanie podstawowych danych o wartości przyczynia się do zrozumienia i organizacji wiedzy.

Notatki są zwykle robione podczas ponownego czytania książki lub rozdziału, abyś mógł wybrać, co jest najważniejsze do robienia notatek, co najwyraźniej odnosi się do tematu pracy. Każda strona jest wypełniona w taki sposób, aby jej układ był zrozumiały i logiczny. W rogu karty znajduje się nazwisko autora oraz tytuł pracy lub hasło odpowiadające treści notatki.

Dodatkowe informacje obowiązują w zależności od rodzaju notatki. Na przykład przygotowując notę ​​bibliograficzną należy podać imię i nazwisko autora, tytuł książki, miejsce i rok wydania.

Praca z literaturą nie powinna sprowadzać się jedynie do gromadzenia dużej liczby książek i artykułów. Znacznie ważniejsze jest umiejętne wykorzystanie odnalezionych materiałów. Student powinien potrafić ocenić ich przydatność, wybrać informacje rzeczywiście związane z tematem pracy, porównać poglądy różnych autorów oraz wykorzystać literaturę do stworzenia własnego, logicznie uporządkowanego wywodu. Dobrze przygotowana część teoretyczna pracy dyplomowej nie jest więc streszczeniem kolejnych książek, lecz rezultatem świadomego wyboru i zestawienia wielu źródeł.

Poszukiwanie literatury warto rozpocząć od opracowania listy najważniejszych pojęć związanych z tematem pracy. Jeśli praca dotyczy na przykład motywowania pracowników, warto wyszukiwać publikacje nie tylko pod hasłem „motywowanie”, lecz także „motywacja”, „system motywacyjny”, „zaangażowanie pracowników”, „wynagradzanie”, „pozafinansowe instrumenty motywacyjne” czy „satysfakcja z pracy”. Pozwala to dotrzeć do większej liczby wartościowych materiałów i lepiej poznać sposób ujmowania problemu w literaturze.

W pierwszej fazie nie należy ograniczać się wyłącznie do publikacji, których tytuł niemal dokładnie odpowiada tytułowi pracy dyplomowej. Bardzo często wartościowe informacje znajdują się w książkach i artykułach dotyczących szerszej problematyki. Publikacja poświęcona zarządzaniu zasobami ludzkimi może zawierać rozdział dotyczący motywowania, a monografia poświęcona zachowaniom organizacyjnym może omawiać teorie motywacji, które okażą się niezbędne w części teoretycznej. Ważna jest zatem nie tylko nazwa publikacji, lecz przede wszystkim jej rzeczywista treść.

Dobrym punktem wyjścia mogą być publikacje przeglądowe i podręczniki akademickie. Pozwalają one rozpoznać podstawową terminologię, najważniejsze koncepcje i nazwiska autorów związanych z danym zagadnieniem. Nie powinny jednak stanowić jedynej podstawy pracy. Po uzyskaniu ogólnej orientacji warto sięgnąć do monografii, artykułów naukowych i publikacji źródłowych, w których poszczególne problemy zostały omówione znacznie dokładniej.

Przydatną metodą poszerzania bibliografii jest analizowanie spisów literatury zawartych w wartościowych książkach i artykułach. Jeśli student odnajdzie publikację dobrze odpowiadającą tematowi pracy, warto sprawdzić, na jakie opracowania powołuje się jej autor. W ten sposób można dotrzeć do kolejnych źródeł, również takich, których nie udało się odnaleźć przy zwykłym wyszukiwaniu według słów kluczowych. Taka metoda pozwala stopniowo budować sieć powiązanych publikacji.

Ważne jest również rozróżnienie źródeł pierwotnych i wtórnych. Jeśli autor A omawia koncepcję autora B, a student chce przedstawić właśnie koncepcję autora B, najlepiej – o ile jest to możliwe – dotrzeć do publikacji pierwotnej. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której poglądy danego autora są przedstawiane wyłącznie za pośrednictwem cudzej interpretacji. Źródła wtórne są oczywiście bardzo przydatne, szczególnie gdy pokazują rozwój określonej teorii albo zestawiają różne stanowiska, jednak nie zawsze powinny zastępować tekst pierwotny.

Podczas wyszukiwania literatury trzeba zwracać uwagę na datę publikacji, ale zasady aktualności nie należy traktować mechanicznie. W wielu dziedzinach istnieją klasyczne publikacje, których znaczenie nie zmalało mimo upływu lat. Dotyczy to między innymi podstawowych teorii zarządzania, ekonomii, pedagogiki, psychologii czy socjologii. W takim przypadku starsza pozycja może być w pełni uzasadniona. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy cała literatura pochodzi sprzed kilkunastu lub kilkudziesięciu lat, mimo że analizowane zagadnienie dynamicznie się rozwija.

Szczególnej ostrożności wymaga korzystanie ze źródeł internetowych. Sam fakt opublikowania tekstu w Internecie nie oznacza, że jest on niewiarygodny. W sieci dostępne są przecież artykuły naukowe, raporty instytucji publicznych, dane statystyczne, akty prawne, dokumenty organizacji międzynarodowych czy publikacje uczelni. Problemem są przede wszystkim materiały anonimowe, teksty bez wskazanego autora, wpisy blogowe niewiadomego pochodzenia oraz strony, na których nie można ustalić źródła zamieszczonych informacji.

Przed wykorzystaniem materiału internetowego warto ustalić, kto jest jego autorem, jaka instytucja odpowiada za publikację, kiedy tekst został opublikowany i czy zawarte w nim informacje można zweryfikować. Jeżeli na przykład dane statystyczne dotyczą rynku pracy dostępne są jednocześnie w oficjalnej bazie instytucji publicznej i na przypadkowym portalu internetowym, zdecydowanie lepiej odwołać się do źródła pierwotnego. Podnosi to wiarygodność pracy i ułatwia późniejsze sprawdzanie danych.

Nie należy także utożsamiać popularności źródła z jego wartością naukową. Tekst znajdujący się wysoko w wynikach wyszukiwania może być napisany bardzo przystępnie, ale niekoniecznie spełnia wymogi publikacji naukowej. Przy pisaniu pracy dyplomowej pierwszeństwo powinny mieć źródła, które można zweryfikować pod względem autorstwa, miejsca publikacji, metodologii i podstaw merytorycznych.

Kolejnym ważnym elementem pracy z literaturą jest selekcja materiałów. Student nie musi wykorzystywać wszystkiego, co udało mu się znaleźć. W praktyce dobra bibliografia jest rezultatem selekcji, a nie przypadkowego gromadzenia pozycji. Niektóre publikacje mogą okazać się zbyt ogólne, inne przestarzałe, jeszcze inne tylko pozornie związane z tematem. Warto na bieżąco dzielić materiały na podstawowe, uzupełniające oraz mało przydatne.

Bardzo pomocne jest przyporządkowanie źródeł do konkretnych rozdziałów i podrozdziałów. Przy każdej pozycji można zapisać, do jakiego zagadnienia będzie prawdopodobnie wykorzystana. Dzięki temu podczas pisania nie trzeba za każdym razem przeszukiwać całej zgromadzonej bibliografii. Jest to szczególnie ważne w przypadku prac, w których liczba wykorzystywanych publikacji jest duża.

Notowanie powinno być prowadzone w sposób systematyczny. Nie warto odkładać zapisywania danych bibliograficznych na później. Bardzo częstym błędem jest skopiowanie interesującego fragmentu do osobnego pliku bez zapisania autora, tytułu publikacji i numeru strony. Po kilku tygodniach student pamięta już tylko samą treść, ale nie potrafi ustalić, skąd pochodzi. Może to prowadzić do poważnych problemów podczas tworzenia przypisów.

Dlatego przy każdej notatce warto od razu zapisać pełne dane umożliwiające późniejsze odnalezienie źródła. W przypadku książki będą to przede wszystkim imię i nazwisko autora, tytuł, miejsce i rok wydania oraz numer strony. Przy artykule należy zanotować również tytuł czasopisma, rok wydania, numer zeszytu oraz strony artykułu. Przy źródłach elektronicznych potrzebne mogą być dodatkowo dane dotyczące miejsca publikacji i daty dostępu, zależnie od zasad przyjętych na uczelni.

Dobrze przygotowane notatki powinny wyraźnie rozróżniać cytat dosłowny od parafrazy i własnej refleksji. Jeśli student przepisuje fragment publikacji słowo w słowo, należy zaznaczyć to od razu, najlepiej cudzysłowem oraz numerem strony. W przeciwnym razie po kilku miesiącach może nie pamiętać, czy dane sformułowanie jest jego własnym zdaniem, czy fragmentem cudzej publikacji. Takie pomyłki mogą prowadzić do nieprawidłowego cytowania.

Warto również zapisywać własne uwagi do czytanej literatury. Mogą to być spostrzeżenia, pytania, porównania z innymi autorami albo pomysły na wykorzystanie danego fragmentu w pracy. Takie notatki mają dużą wartość, ponieważ właśnie w trakcie lektury często pojawiają się pierwsze elementy późniejszej analizy. Dzięki temu student nie tylko gromadzi informacje, lecz zaczyna je również interpretować.

Przydatna może być forma notatki tematycznej. Zamiast przygotowywać wyłącznie notatkę do całej książki, można tworzyć osobne zapisy dotyczące poszczególnych pojęć lub problemów. Przykładowo podczas lektury publikacji dotyczącej zarządzania można osobno zanotować informacje o motywowaniu, przywództwie, kulturze organizacyjnej i komunikacji. Później znacznie łatwiej wykorzystać takie notatki przy pisaniu konkretnych podrozdziałów.

Należy jednak unikać tworzenia notatek zbyt obszernych. Przepisywanie całych stron książki rzadko jest efektywne. Celem notowania powinno być uchwycenie tego, co rzeczywiście przyda się w pracy: definicji, argumentów, wyników badań, istotnych przykładów, klasyfikacji czy różnic między stanowiskami autorów. Dobra notatka pozwala szybko przypomnieć sobie sens przeczytanego fragmentu bez konieczności ponownego analizowania całej publikacji.

Podczas pisania konkretnego podrozdziału warto korzystać z kilku źródeł równocześnie. Nie oznacza to, że każde zdanie musi pochodzić z innej publikacji, ale cały fragment nie powinien stanowić streszczenia jednej książki. Jeśli omawiane jest pojęcie motywacji, można zestawić definicje kilku autorów, wskazać wspólne elementy, przedstawić różnice, a następnie przyjąć definicję najlepiej odpowiadającą potrzebom pracy. Takie postępowanie pokazuje rzeczywistą pracę z literaturą.

Szczególnie wartościowe jest porównywanie stanowisk. Literatura naukowa nie zawsze przedstawia jeden, powszechnie akceptowany sposób rozumienia danego zagadnienia. Poszczególni autorzy mogą różnie definiować to samo pojęcie, wskazywać inne klasyfikacje albo odmiennie interpretować wyniki badań. Student nie powinien tych różnic ukrywać. Wręcz przeciwnie, może je wykorzystać do przedstawienia problemu w sposób bardziej pogłębiony.

Nie wystarczy jednak napisać, że „według jednego autora jest tak, a według drugiego inaczej”. Potrzebny jest również komentarz pokazujący, na czym polega różnica i jakie ma znaczenie dla analizowanego zagadnienia. Właśnie w takich miejscach ujawnia się samodzielność autora pracy. Student nie tworzy teorii naukowej od podstaw, ale powinien umieć świadomie korzystać z istniejącego dorobku.

Ważna jest także kolejność przedstawiania treści zaczerpniętych z literatury. Nie należy budować rozdziału według kolejności przeczytanych książek. To plan pracy powinien decydować, kiedy wykorzystana zostanie określona informacja. Najpierw warto stworzyć strukturę podrozdziału, a dopiero później wypełniać ją materiałem pochodzącym z wybranych źródeł. Pozwala to zachować logiczny tok wywodu.

Praca z literaturą trwa właściwie przez cały okres przygotowywania pracy dyplomowej. Nie kończy się po napisaniu pierwszego rozdziału. W trakcie badań mogą pojawić się nowe zagadnienia wymagające uzupełnienia podstaw teoretycznych, a podczas interpretowania wyników często trzeba ponownie sięgnąć do publikacji, aby porównać własne ustalenia z wynikami innych autorów. Bibliografia rozwija się więc wraz z pracą.

Nie oznacza to jednak, że należy bez końca poszukiwać kolejnych źródeł. W pewnym momencie dodatkowe publikacje zaczynają powtarzać informacje, które zostały już wcześniej odnalezione. Jest to sygnał, że dla danego zagadnienia zgromadzono wystarczającą bazę materiałową. Wtedy lepiej skoncentrować się na analizie i pisaniu niż na dalszym zwiększaniu liczby pozycji w bibliografii.

Przed zakończeniem pracy warto przeprowadzić kontrolę wykorzystanej literatury. Trzeba sprawdzić, czy wszystkie pozycje wymienione w bibliografii rzeczywiście zostały wykorzystane w tekście oraz czy nie brakuje źródeł, do których odwołano się w przypisach. Należy także zweryfikować poprawność danych bibliograficznych, ponieważ drobne błędy w nazwiskach autorów, tytułach czy latach wydania mogą utrudniać identyfikację publikacji.

Dobrze prowadzona praca z literaturą znacznie ułatwia przygotowanie całej pracy dyplomowej. Pozwala uniknąć chaotycznego pisania, ogranicza ryzyko błędów w przypisach, pomaga zachować spójność między rozdziałami i sprzyja formułowaniu własnych wniosków. Najważniejsze jest jednak to, aby literatura nie była traktowana jako materiał, który należy jedynie „przepisać” własnymi słowami. Powinna stanowić podstawę do zrozumienia problemu, porównywania różnych stanowisk i budowania argumentacji prowadzącej do realizacji celu pracy.

Przypisy w pracy licencjackiej

5/5 - (2 votes)

Przypisy wskazują no źródło określonych danych, przedstawionych i cytowanych poglądów, stanowisk, refleksji, rozstrzygnięć, twierdzeń, hipotez, odkryć itp. Przypisy zawierają dodatkowy materiał polemiczny, analityczny i inny, wskazujący na złożoność tematu, punktów widzenia oraz na okoliczności i kryteria prezentowanej przez autora racji. Przypisy umieszcza się na dole strony. Powinny one mieć ciągłą numerację w każdym rozdziale. Każdy przypis zaczyna się dużą literą i kończy kropką. Dla jednoczesnego oznaczenia odnośnika i przypisu używa się wyłącznie cyfry. Numer przypisu podwyższony jest o pól stopnia (górny indeks).

Przypisy (przypis) znajdujące się na tej samej stronie, co tekst podstawowy, który do nich odsyła, są oddzielone krótką linia poziomą zaczynającą się z lewej strony pod tekstem podstawowym. Przypisy pisane są pismem o stopień lub dwa mniejszym niż tekst podstawowy (wielkość czcionki 10 lub 11). Stosownie do zmniejszonej czcionki także odległość między wierszami jest mniejsza. Wszystkie odnośniki z tekstu na danej stronie powinny mieć swoje odpowiedniki we wszystkich odpowiadających im przypisach umieszczonych na tej samej stronie. Praca cytowana pierwszy raz musi być opisano dokładnie i całkowicie (zgodnie z ustalonymi wymogami), np. W. Budzyński, Techniki reklamy i public relafions, Międzynarodowa Szkoła Menedżerów, Warszawa 1995, s. 25. Natomiast praca cytowana po raz drugi i każdy następny może być opisana za pomocą specjalnych form, do których zaliczamy łacińskie .Ibidem” używane powszechnie w formie skrótu „Ibid.”. Formo Jbid.” stosowana jest wyłącznie wtedy, gdy zachodzi potrzeba identycznego zacytowania w bezpośrednio następnym przypisie. Jeżeli „Ibid.” dotyczy bezpośrednio tej samej strony, to nie podajemy ponownie jej numeru, o jeżeli innej, należy podać jej numer po zapisie „Ibid.” i po przecinku.

Jeśli autor powoływany jest w tekście wcześniej to stosujemy skrót „op.cit.”, pochodzący od łacińskiego opera dlalo i oznaczający pracę już cytowaną np. W. Budzyński, op.cit., a jeżeli dodatkowo odnosimy się do innej, niż ostatnio wskazana, strony, należy dodatkowo po przecinku podać jej numer. Jeżeli autor napisał więcej niż jedno cytowane dzieło, to w kolejnych przypisach odnoszących się do jednego z nich możemy użyć wersji z nazwiskiem i pierwszym słowem (słowami) tytułu., np. Budzyński, techniki reklamy…, op.cit. (oraz ew. po przecinku z nowym numerem strony). Poza unikaniem powtórzeń i zmniejszaniem tekstu, skróty w przypisach używane są zazwyczaj w kontekście, w którym chodzi o wskazanie jakiejś pracy, jakiegoś poglądu, jakiegoś autora, jakiejś informacji, jakichś danych.

Należą tu skróty jak np. „Zob.” (- zobacz. Skrót fen wskazuje no bezpośrednie odniesienie źródeł, poglądów itp.), .Por.” (-porównaj. Skrót ten wskazuje no potrzebę odzwierciedlenia pewnej relacji między ujęciem piszącego o poglądem cytowanym w pracy autorów. Może być on używany w podobnym celu także dla przedstawienia w dłuższym przypisie merytorycznej oceny dwóch lub kilku opisanych stanowisk). Do obligatoryjnych elementów cytowania konkretnej książki w przypisach należy określenie imienia i nazwiska autora (zazwyczaj podaje się pierwszą literę imienia lub imion i nazwisko), tytułu książki, nazwy wydawnictwu, miejsca i roku wydania pracy, numeru strony (stron).

W przypadku, gdy książkę napisało wspólnie kilku autorów (autorstwo nierozdzielne), w pierwszym przypisie odnotowujemy ich wszystkich, np. M. Lasota, A. Rychlicka, A. Ryś, W. Stępień, Public relalions w ochronie zdrowia, Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne „Yersalius”, Kraków 2000, s. 32. W kolejnych można użyć tylko nazwisko pierwszego autora z formułą i inni, np. Losota i inni, Public relalions…, s. 32. W przypadku, gdy książkę napisało wielu autorów (co dotyczy zwłaszcza encyklopedii i proc podobnych), w przypisie nie odnotowujemy żadnego, zaznaczając jedynie osobę redaktora.

W cytowaniu zwartych proc zbiorowych, no które składają się części kilku autorów (autorstwo rozdzielne) odnotowujemy imię i nazwisko autora danego rozdziału, wewnętrzny tytuł rozdziału, tytuł książki, w której rozdział jest zamieszczony z poprzedzającym dopiskiem „(w:)” oraz nazwisko redaktora z dopiskiem (Red.) przed nazwiskiem, nazwę wydawnictwo, miejsce i rok wydania oraz wskazanie strony.

Przy cytowaniu opracowań zamieszczonych w czasopismach, tytuł opracowania piszemy kursywa, a nazwę czasopisma w cudzysłowie. Po nazwie czasopisma piszemy (bez uprzedniego przecinko) rok wydania, a następnie (po przecinku) numer, zeszyt lub tom, np. A. Kuk, Reklama na rynku alkoholi, „Rynki Alkoholowe” 2001, nr 3. Na końcu (po przecinku) oznaczamy stronę (strony). Zasady cytowania z gazet są zbliżone do zasad cytowania czasopism. Publikacje z gazet cytujemy podobnie jak publikacje z czasopism z tym, że zamiast określenia roku określa się dzień, miesiąc i rok. Przy podawaniu aktów prawnych najpierw podajemy pełna nazwę ustawy, uchwały, rozporządzenia, zarządzenia itp. władz administracji państwowej, samorządowei, resortowej itp. z określeniem dokładnej daty wydania, a następnie dokładne określenie dziennika (źródła), gdzie dana ustawo jes) zawarta.

Przy przytaczaniu Internetu jako źródła w przypisie należy podać imię i nazwisko autora opracowania, tytuł, stronę, adres internetowy (http) oraz datę korzystania z tego źródła.

Standardy pracy dyplomowej

5/5 - (3 votes)

Główne zasady

Regulamin pracy dyplomowej został przyjęty przez Radę Wydziału jako obowiązujący.

Zasady pracy magisterskiej i egzaminu dyplomowego regulują rozdziały 7 i 8 Regulaminu studiów

Praca dyplomowa jest napisana jednostronnie czcionką Times New Roman w formacie A-4.

dla tekstu podstawowego stosuje się czcionkę o rozmiarze 12 punktów; Odstępy między wierszami 1,5 pkt, prawe marginesy oraz stopka i nagłówek 2,5 cm, lewe 3,5 cm; dwustronne uzasadnienie, w przypisach rozmiar czcionki 10 punktów, odstęp między wierszami 1, wyrównanie dwustronne.

Praca nie używa podkreślenia i tekstu. Dopuszczalne jest stosowanie kursywy lub pogrubionych liter.

Nie zastępuj nawiasów (…) liniami prostymi – ukośnikami /…/. Własne notatki, jeśli mają znaczenie dla pracy, takie jak własne lub inne tłumaczenie, należy napisać [tłum. autor; lub tłum. J.K. ].
Nawiasy i znaki interpunkcyjne należy pisać bez spacji, np. (jako przykład), formularz jest nieprawidłowy (jako przykład) lub (np.).

Podczas wpisywania skrótów przy pierwszym użyciu prosimy o skorzystanie z pełnego formularza i tylko w nawiasach w połączeniu z określeniem – np. Organizacja Narodów Zjednoczonych (dalej ONZ). Skrót nie używa już nawiasów w tekście pracy.

Strony w pracy są numerowane od pierwszej strony spisu treści. Układ jest wyśrodkowany, 12-punktowa czcionka z cyframi arabskimi wskazującymi numer strony. Strona tytułowa i deklaracja nie są numerowane.

Tekst pracy powinien być napisany w czasie przeszłym oraz w formie bezosobowej, np. Przeanalizowany, opisany, przedstawiony, ustalony itp. Praca nie powinna również używać żargonu, wyrażeń potocznych i dialektycznych. Wyjątkiem jest przytaczanie źródeł. Następnie w przypisie autora należy zaznaczyć, że cytowany tekst zachowuje gramatykę i pisownię oryginału, w tym ewentualne błędy ortograficzne, składniowe i interpunkcyjne.

Należy zachować proporcje objętościowe między rozdziałami, które nie mogą być mniejsze niż trzy. Każdy z nich powinien zaczynać się na nieparzystej stronie zlecenia.

Tekst pracy dyplomowej musi być spójny merytorycznie. Następujące kwestie lub wątki powinny być ze sobą wyraźnie powiązane. Musi istnieć między nimi istotny związek.

Późniejsze zagadnienia, przykłady itp. Opisane w pracy (rozdziały, podrozdziały) należy oddzielić od siebie. Rozpocznij nową historię od nowego akapitu. Akapit należy rozpoczynać jednolitym wcięciem w całej pracy (zalecane 1,5 cm).

Praca powinna być tak skonstruowana, aby na końcu wiersza (wierszy tekstu) nie było pojedynczych znaków, takich jak: i, a, z, o. Unikaj też pozostawiania podwójnych znaków na końcu linii, np. Np. Pt., Św. , Ul. ., im, s. Na przykład Akademia im. Jana Długosza – cała nazwa musi znajdować się w jednej linii, podobnie jak ul. Mickiewicza.

Tytułów naukowych przypisanych do nazwisk nie można rozdzielać wierszami, np. zwrot: prof. Dr Jan Kowalski musi być w jednej linii. Podobna zasada dotyczy imion świętych, na przykład św. Tomasz z Akwinu musi być również w jednym wersie. Tę samą zasadę należy stosować w ewidencji stopni temperatur, zapisach geograficznych, stosowaniu terminów paragrafowych, przepisach prawnych, np. 5oC, 7oB, 5, 30%, Dz. U. nr. Itd. W przypadku innych wpisów szczegółowych należy przestrzegać zasad ortografii polskiej z aktualnego słownika ortograficznego.

Wbrew zasadzie pozostawienie inicjałów lub inicjałów nazwisk autorów cytowanych na końcu linii, np. J.Kowalski musi być w jednej linii, tak jak J.K.P. Zielińskiego.

W pracy licencjackiej lub magisterskiej należy przyjąć, że w jednym akapicie słowa na końcu linii można podzielić na nie więcej niż trzy do czterech wierszy. Należy pamiętać, że nazwiska i skojarzenia słów nie powinny być dzielone. Jeżeli następuje automatyczny podział wynikający z ułożenia tekstu, to w kolejnym wersecie drugą lub kolejną część relacji należy poprzedzić myślnikiem, np. Wyrażenie cywilnoprawne powinno mieć taką notację cywilnoprawną w kolejnym wersecie.

Zgodnie z ogólnymi zasadami przyjętymi na uczelni w każdym przypadku używana jest pełna nazwa miejscowości, np. Gorzów Wielkopolski, zapis Gorzów Wlkp. Jest niepoprawny, podobnie jak inne podobne. Obowiązuje podobna zasada w stosowaniu nazw geograficznych, takich jak Ziemia Gorzowska, Ziemia Lubuska itp.

Zapisy z cytowanych źródeł, aktów prawnych i innych cytatów powinny mieć formę np .:… zgodnie z żądaniem ustawodawcy norma przewiduje: „Za przestępstwo…… itd.” Albo… „Za przestępstwo…”.